Veel zorgprofessionals zijn gewend om door te gaan.

De zorg draait om aandacht voor anderen. Dagelijks zet je je in voor cliënten, bewoners, patiënten en collega's. Juist daardoor vergeten veel zorgprofessionals om ook aandacht te hebben voor zichzelf.

De impact van personeelstekorten op welzijn, motivatie en verzuim is in de zorg iedere dag voelbaar. Niet alleen in roosters, openstaande diensten of het steeds opnieuw moeten opvangen van gaten. Maar vooral in hoe zorgprofessionals zich voelen tijdens en na hun werk.

Personeelsuitval in de zorg wordt vaak vooral bekeken vanuit roosters, bezetting en vervanging. Logisch ook, want als een collega uitvalt, moet het werk door. Diensten moeten worden opgevangen, cliënten hebben zorg nodig en de druk loopt vaak direct op.

De zorg staat al lange tijd onder druk. Personeelstekorten, hoog verzuim, oplopende werkdruk en emotionele belasting zijn voor veel organisaties geen incident meer, maar dagelijkse realiteit. Tegelijkertijd wordt er nog vaak vooral gereageerd als problemen al zichtbaar zijn.

Voor veel zorgprofessionals stopt het werk niet op het moment dat de dienst eindigt. Je jas gaat uit, je tas staat in de gang, maar in je hoofd loopt alles nog door. Een gesprek met een cliënt. Een collega die uitviel. Een situatie waar je achteraf over blijft nadenken. Misschien vraag je je af of je iets gemist hebt. Of je anders had moeten reageren. Of het morgen weer zo’n zware dienst wordt.